..::نامه های پست نشده::..

سهم من از تو

  کوچه ی بن بستی ست، که از آنجا

                                             می شود تا ابدیت پرواز کرد

سهم من از تو

          کاسه ی آش نذری ست

  که با هزار تمنا و آرزو

                                      چشمانم را می بندم

      و تا ته کوچه را پرواز می کنم

                                      شاید وقتی چشمانم را گشودم

    حضورت غافلگیرم کند

سهم من از تو

            حوض پر آب آسمانی رنگ وسط حیاط ست

                                   که روزهای جمعه، زلال تر از رنگ چشمانت

                  بوسه ی موج هایش را

                               برای ماهی قرمز رقصان می فرستد

         و گاهی

از اینکه آن ها را دیده ام

                 گونه هایش به رنگ نارنج های درخت باغچه می شود

سهم من از تو

                   گلدان های شمعدانی دورتادر حیاط ست

که برای آمدنت نذر کرده ام

                           و هر روز

   که با دست هایم آن ها را نوازش می کنم

   زیر لب زمزمه می کنم

آیا می شود فردا

                   چشمان پر  اشتیاق شمعدانی ها

                              مژدگانی آمدنت را

                                                        از من بگیرند

         و من

                  با شوق

          تمام اشک هایم را

هدیه شان کنم؟...

  سهم من از تو

                                          ستاره ی روشنی ست

     که روزها کنار خورشید

                            کودکانه می خندد

و بی صبرانه منتظر می ماند

   تا شب

                                                   دامن پرچین و لبریز از ستاره اش را

       در دل تاریکی

                       پهن کند

آن وقت او هم

                 تا صبح

                       با دیگر ستاره ها

 برای سلامتی ات نیایش کند

و هر از گاهی هم

                 نیم نگاهی

 به ماه بیندازد

                              شاید دلش را عاشق کند....

  آن وقت

                  تو

                          تنها، بهانه ای باشی

                                               برای راز و نیازش

تا او هم دعا کند که ماه...

سهم من از تو

                     سجاده ی پر از ستاره ای ست

                                                    که روزها و شب ها

اشک هایم را به خود می خواند

                          تا برای

         دشت ارغوانی آرزوهایت

                                          دعا کنم

       و آرزو کنم

                 "سهم تو از زندگی"

                         تمام نیلوفر های آبی باشد

        که هر شب، برای

                               شادی نگاهت

                                                رقص خنده هایت

           و زلالی فروغ چشمانت

                                                         دعا کنند

سهم من از تو،

                     این همه است

          باورت می شود؟!

                            باورت می شود این همه مال من باشی؟...

۸۷/۲/۱۲